niedziela, 10 marca 2019

Etykieta efektywności energetycznej w urządzeniach klimatyzacyjnych

Etykieta efektywności energetycznej w urządzeniach klimatyzacyjnych


Autor: Paweł Mazur


Etykieta energetyczna to istotne informacje o klasie energetycznej i podstawowych parametrach konkretnego urządzenia, które dotyczą m.in. zużycia energii czy poziomu emitowanego przez dany sprzęt hałasu. W przypadku systemów klimatyzacji efektywność energetyczną urządzeń klimatyzacyjnych reguluje Rozporządzenie Komisji UE z 2012 roku.


Rozporządzenie Komisji UE nr 206/2012 z dnia 6 marca 2012 roku w sprawie wykonania dyrektywy 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów eko-projektu dla klimatyzatorów, narzuca producentom tego typu urządzeń nowe zadania w zakresie certyfikacji urządzeń oraz nowe pojęcia, tzw. sezonowe współczynniki efektywności energetycznej SEER i SCOP.

Do niedawna klas efektywności energetycznej było siedem, od A do G. Po wejściu w życie Dyrektywy ErP doszły 3 nowe klasy: A+, A++, A+++. Zgodnie z rozporządzeniem ErP od 2013 roku dla Splitów < 12 kW minimalna klasa energetyczna to D dla chłodzenia (SEER _> 3.60) i A dla grzania (SCOP _> 3.40). Od 2014 roku minimalny próg zostanie znowu podniesiony do klasy C dla chłodzenia (SEER _> 4.30) i A dla grzania (SCOP _> 3.80).

Zarówno SEER, jak i SCOP są określone w zależności od stref klimatycznych (3 strefy europejskie) oraz zawierają pełną informację o poborze prądu przez wszystkie elementy urządzenia wraz z czasem ich pracy.

Wymóg etykietowania urządzeń wymusza na producentach konieczność sprecyzowania, do jakiej klasy energetycznej należy klimatyzacja, co w łatwy sposób ma umożliwić klientowi określenie zużycia energii w warunkach porównawczych. Oprócz klasy efektywności energetycznej, etykieta zawiera również informacje o:

  • modelu klimatyzatora,
  • rocznym zużyciu energii przy pełnym obciążeniu,
  • wydajności chłodzenia przy pełnym obciążeniu w kW,
  • efektywności energetycznej w trybie chłodzenia przy pełnym obciążeniu,
  • rodzaju klimatyzatora (tylko chłodzenie, chłodzenie/grzanie),
  • sposobie chłodzenia (za pomocą powietrza lub wody),
  • poziomie emitowanego hałasu,
  • mocy cieplnej przy pełnym obciążeniu (w przypadku urządzeń z funkcją grzania),
  • wydajności trybu grzewczego (w przypadku urządzeń z funkcją grzania);

Dla użytkowników kluczową informacją jest oczywiście wskaźnik rocznego zużycia energii, oznaczony odrębnie dla trybu chłodzenia oraz trybu grzania. Wartość ta zawarta w dokumentacji technicznej, dostępnej w formie katalogu, jest wykorzystywana jako wartość porównawcza w stosunku do różnych producentów, ponieważ warunki brzegowe, określone przepisami dyrektywy unijnej, są takie same dla każdego.

Obecnie certyfikacja taka dotyczy urządzeń klimatyzacyjnych o wielkościach niższych niż 12 kW mocy chłodniczej, jednak gotowe są już wytyczne dla urządzeń o wyższej mocy, które będą stopniowo wprowadzane w życie od 2014 roku.


Przygotowano we współpracy z: www.strefaklimatyzacji.pl

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Dopuszczalne normy zawartości alkoholu w państwach europejskich

Dopuszczalne normy zawartości alkoholu w państwach europejskich


Autor: SLAVKO SLAVKOVIC


Jakie są dopuszczalne normy zawartości alkoholu dla kierowców u naszych sąsiadów? Jakie państwa mają najbardziej liberalne prawo w tej kwestii? Wyjeżdżając za granicę samochodem, z pewnością warto wiedzieć.


Wakacje w pełni. Jest to czas dalekich podróży. Wyjeżdżając za granicę, lubimy się zrelaksować, odpocząć od problemów, z którymi stykamy się na co dzień w naszym kraju. Towarzyszem naszego wyjazdu często jest alkohol. Gdy jesteśmy tylko pasażerami, nie musimy się hamować, jednak pełniąc rolę kierowcy warto wiedzieć, na ile możemy sobie pozwolić i jakie są dopuszczalne normy zawartości alkoholu w krajach starego kontynentu. Wiedza ta może nas uchronić od niepotrzebnych kłopotów.

Podstawową sprawą jest to, że nie istnieje jedna norma określająca dopuszczalne stężenie alkoholu we krwi we wszystkich krajach europejskich. Najwięcej możemy pozwolić sobie w Irlandii, Anglii, Szwajcarii, Liechtensteinie, Luksemburgu oraz Włoszech. Przebywając na terenie tych krajów, możemy mieć nawet 0,8 promila.

Z drugiej strony z najbardziej radykalnym prawem w tej kwestii spotkamy się w: Chorwacji, Estonii, na Węgrzech, Ukrainie, Litwie, Białorusi oraz, uwaga, w Rosji. Wynik testu na zawartość alkoholu musi wskazywać 0! Warto wiedzieć, iż łamiący prawo kierowcy zza granicy są traktowani znacznie surowiej niż obywatele danego kraju.

W zdecydowanej większości państw, kierowca, który „wydmucha” ponad 0,5 promila, może oczekiwać mandatu od 200 do 5 000 euro! A nawet trafić za kratki na kilka miesięcy. Dlatego nie opłaca się wsiadać za kierownicę samochodu, nie będąc w 100% pewnym, że jest się trzeźwym.

Wybierając się za granicę, należy również zapoznać się z obowiązującymi w danym kraju przepisami ruchu drogowego, dopuszczalnej prędkości, całodziennej jazdy na światłach itp. Często mogą nas one zaskoczyć, jednak takie tłumaczenie nic nie da, jeśli już zatrzymają nas stróże prawa. Pamiętajmy, że turyści z tablicą rejestracyjną obcego państwa są dużo częściej kontrolowani od rodaków.


TV PRODUCTS - sklep w ofercie, którego znajdziesz tanie alkomaty

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Walne zgromadzenie akcjonariuszy drogą elektroniczną

Walne zgromadzenie akcjonariuszy drogą elektroniczną


Autor: anna bobak


Walne Zgromadzenie rozumiane jest jako ogół zebranych w jednym czasie i miejscu akcjonariuszy spółki akcyjnej. Wyrażają oni swoją decyzję w sprawach określonych w porządku obrad. Jest to jednak pojęcie nieco anachroniczne, odbiegające od wymogów życia gospodarczego.


Często bierność akcjonariuszy i ich nieobecność na walnych zgromadzeniach powoduje, iż nie biorą oni faktycznego udziału w procesie zarządzania spółką oraz kontrolowaniu tego, jak ona działa.

Unijne prawo spółek (art. 8 dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11.7.2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym) daje jednak bardziej biernym akcjonariuszom oraz tym zapominalskim możliwość brania udziału w walnym zgromadzeniu choćby z domu.

A wszystko dzięki dopuszczeniu udziału akcjonariuszy w Walnym Zgromadzeniu z wykorzystaniem komunikacji elektronicznej. Ważnym jest, aby w statucie spółki zawarto wyraźne przyzwolenie na udział akcjonariusza w walnym zgromadzeniu z wykorzystaniem komunikacji elektronicznej. Może on również określać dodatkowe wymogi, od których spełnienia uzależniony jest udział akcjonariusza w walnym zgromadzeniu za pomocą komunikacji elektronicznej.

Udział w Walnym Zgromadzeniu przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej traktowany jest jako formalne uczestnictwo w walnym zgromadzeniu. Ważnym jest, aby transmisja e-obrad odbywała się w czasie rzeczywistym. Możliwa musi być dwustronna komunikacja w tym czasie, w ramach której akcjonariusze mogą wypowiadać się w toku obrad walnego zgromadzenia, przebywając w miejscu innym niż faktyczne miejsce obrad.

Ponadto musi być możliwa opcja tzw. e-voting'u, czyli wykonywania osobiście lub przez pełnomocnika prawa głosu przed lub w trakcie walnego zgromadzenia.

Spółka, która ma zamiar korzystać z opcji e-uczestnictwa, musi postarać się o specjalistyczny sprzęt, oprogramowanie i obsługę takich obrad, w tym system zliczający głosy.


Artykuły na tematy prawne - rady-prawne.pl.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Prawo do zasiłku chorobowego

Prawo do zasiłku chorobowego


Autor: Arek Czapla


Osoba, która podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu (np. pracuje na podstawie umowy o pracę), ma prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. Jeśli prowadzi firmę i dobrowolnie płaci chorobowe, prawo do zasiłku nabywa po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia.


Komu przysługuje prawo do zasiłku chorobowego od pierwszego dnia ubezpieczenia?


Od pierwszego dnia ubezpieczenia prawo do zasiłku chorobowego przysługuje m.in.:

  • absolwentom szkół lub szkół wyższych, którzy zostali objęci ubezpieczeniem chorobowym lub przystąpili do tego ubezpieczenia w ciągu 90 dni od dnia ukończenia szkoły lub uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych;
  • jeśli niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy;
  • osobom ubezpieczonym obowiązkowo, które mają wcześniejszy, co najmniej 10-letni okres obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego.

Wysokość zasiłku chorobowego


Za cały czas zwolnienia przysługuje 80% (przy leczeniu szpitalnym - 70%) przeciętnego wynagrodzenia wyliczonego z ostatnich 12 miesięcy przed chorobą.

Uwaga! Osobom, które ukończyły 50 lat, począwszy od następnego roku kalendarzowego, przysługuje miesięczny zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu od 15. do 33. dnia choroby w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku. Dotyczy to także osób, które wykonują pracę nakładczą.

Prawo do 100% zasiłku chorobowego przysługuje tylko wtedy, gdy:

  • zachoruje pracownica w ciąży;
  • pracownik miał wypadek w pracy (w drodze do pracy lub z niej);
  • pracownik cierpi na chorobę zawodową.

Kto wypłaca zasiłek chorobowy?


Osoba zatrudniona na etacie lub wykonująca prace nakładczą, za pierwsze 33 dni niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, pieniądze otrzyma z zakładu pracy (tzw. wynagrodzenie chorobowe). Od 34. dnia zasiłek chorobowy otrzyma z ZUS.

Uwaga! Osobom, które ukończyły 50 lat, pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe tylko za pierwsze 14 dni. Począwszy od 15. dnia choroby zasiłek będzie wypłacał ZUS.

Czternastodniowy okres wypłaty wynagrodzenia chorobowego ma zastosowanie od następnego roku kalendarzowego, w którym osoba będąca pracownikiem lub wykonująca prace nakładczą ukończyła 50 lat.

Uwaga! Zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu:

  • 14 dni od ustania zatrudnienia;
  • 3 miesięcy od ustania zatrudnienia w razie choroby zakaźnej, której czas wylęgania jest dłuższy niż 14 dni lun innej choroby, której objawy ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

Kto nie dostanie zasiłku chorobowego?


Zasiłek chorobowy nie przysługuje:

  • za okresy, w których osoba ubezpieczona zachowuje prawo do wynagrodzenia na podstawie przepisów szczególnych;
  • w okresie urlopu bezpłatnego lub urlopu wychowawczego;
  • za cały okres niezdolności do pracy, jeżeli powstała ona w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu;
  • za okres pierwszych pięciu dni, jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana nadużyciem alkoholu;
  • za okres objęty zaświadczeniem lekarskim, w wypadku jego sfałszowania.


W przypadku ustania zatrudnienia zasiłek chorobowy nie przysługuje, gdy m.in. masz prawo do:

  • emerytury;
  • renty powodu niezdolności do pracy;
  • zasiłku dla bezrobotnych;
  • zasiłku przedemerytalnego;
  • świadczenia przedemerytalnego;
  • urlopu na poratowanie zdrowia;
  • nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego.


Uwaga! Jednorazowo na zwolnieniu chorobowym można przebywać 182 dni, chyba że jesteś kobietą w ciąży lub chorujesz na gruźlicę. Wtedy masz prawo przebywać na zwolnieniu 270 dni.


Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Prawo do renty rodzinnej

Prawo do renty rodzinnej


Autor: Arek Czapla


Najbliższa rodzina osoby zmarłej może starać się o przyznanie renty rodzinnej, ale by ją otrzymać, muszą być spełnione określone warunki. Dotyczą one nie tylko uprawnionych do świadczenia, ale również zmarłego.


Jeśli zmarły pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, to w takiej sytuacji sprawa jest klarowna i ZUS przyzna rentę rodzinną uprawnionym członkom rodziny, którzy spełniają przewidziane przepisami warunki.

Natomiast, gdy zmarły nie miał ustalonego prawa do emerytury albo renty, ale spełniał wymagania do ich uzyskania (odpowiedni wiek emerytalny + ubezpieczenie albo niezdolność do pracy + ubezpieczenie), jego najbliżsi także otrzymają rentę, bo w takim przypadku ZUS przyjmuje, że zmarły był całkowicie niezdolny do pracy.

Prawo do renty przysługuje także członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne albo nauczycielskie świadczenie kompensacyjne.

Kto jest uprawniony do renty rodzinnej?


Są to:

  • dzieci, także pasierbowie i pasierbice oraz dzieci przysposobione;
  • przyjęte na wychowanie utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, z wyłączeniem dzieci przyjętych na wychowanie i utrzymanie w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka;
  • małżonek (wdowa i wdowiec);
  • rodzice, przy czym za rodziców uważa się również ojczyma i macochę orz osoby przysposabiające.


Renta rodzinna najczęściej przyznawana jest dzieciom. Będą ją otrzymywać do ukończenia 16 lub 25 lat, jeśli się uczą.

Uwaga! Jeśli dziecko ukończyło 25 lat i studiuje na ostatnim roku, jego prawo do renty przedłuża się do zakończenia studiów.

Kryterium wiekowe nie obowiązuje (renta przyznawana jest bez względu na wiek), jeśli dziecko stało się całkowicie niezdolne do pracy przez 16 rokiem życia lub w czasie nauki w szkole do ukończenia 25 lat.

Jakie warunki muszą spełnić wnuki i rodzeństwo zmarłego rencisty lub emeryta?


Mogą oni otrzymać rentę rodzinną na takich samych zasadach jak dzieci zmarłego. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:

  • zmarły przyjął je na wychowanie co najmniej na rok przed śmiercią;
  • nie mają prawa do renty rodzinnej po zmarłych rodzicach albo ich rodzice żyją, ale nie mogą zapewnić im utrzymania albo gdy rencista był ich opiekunem ustanowionym przez sąd.

Jakie warunki musi spełnić wdowa/wdowiec?


Prawo do renty przysługuje wdowie (lub wdowcowi), która pozostawała ze zmarłym we wspólności małżeńskiej, jeśli spełnia jeden z poniższych warunków:

  • osiągnęła wiek 50 lat lub jest niezdolna do pracy;
  • wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa uprawnionych do renty po zmarłym (dziecko nie może mieć więcej niż 16 lub 18 lat w przypadku, gdy się uczy);
  • sprawuje opiekę nad dzieckiem, które jest uprawnione do renty rodzinnej całkowicie niezdolnym do pracy i do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolnym do pracy;
  • osiągnie wiek 50 lat lub stanie się niezdolna do pracy nie później niż 5 lat po śmierci męża lub zaprzestania wychowywania dzieci, wnuków lub rodzeństwa, o których mowa powyżej.

Jakie warunki muszą spełnić rodzice?


Rodzice także mogą otrzymać rentę rodzinną, ale pod warunkiem, że zmarły bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania oraz spełniają warunki przewidziane dla wdów/wdowców.

Wysokość renty rodzinnej


Wysokość zależy od tego, ile osób jest do niej uprawnionych oraz od wysokości emerytury lub renty, która przysługiwałaby zmarłemu. Przy jednej osobie uprawnionej ZUS wypłaca 85% świadczenia, które otrzymywałby zmarły. Przy dwóch osobach uprawnionych jest to 90% świadczenia, a przy trzech (i więcej) - 95%. Renta rodzinna jest dzielona w równych częściach między wszystkich uprawnionych.


Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.